ආස්වාද ස්භාවය සහ ගොඩනගන ලෝකය

(ප්‍රක්ඥා ඉන්ද්‍රිය අනෙකුත් ඉන්ද්‍රියන් වලට වඩා බලවත් පුද්ගලයන්ට)

ලෝක සත්වයාට යම් පැවැත්මක් වටිනවා කියලා නිගමනය කිරීමට එය ඇසුරු කරගෙන යම් අස්වාදයක් ගොඩ නැගිය යුතුයි. රූප ආස්වාද, ශබ්ද ආස්වාද, ගන්ධ ආස්වාද, රසාස්වාද, ස්පර්ෂ ආස්වාද, ධර්ම ආස්වාද යන හය ආකාරයක් මුල් කර ගනිමින් ලෝක සත්වයා ආස්වාද භුක්තිය විඳියි. මෙබඳු ආස්වාදයන් ප්‍රිය මධුර ලෙස නිගමනය කිරීමට නම් ලෝක සත්වයාට යම් අසමතුලිත (ඌනතාවයක් ඇති) පද්ධතියක් ගොඩ නැගි තිබිය යුතුයි. තවත් ආකාරයකින් විස්තර කරනවා නම් යම් සමතුලිත (පූර්න) තත්වයකට පත් වූ විටදි එම ආස්වාදයෙන් තවදුරටත් ඔහුට සුවයක් ගෙන නොදෙයි. මේ ගැන උදාහරණ වලින් පැහැදිලි කර ගැනිමෙන් අපට තේරුම් ගැනිමට වඩා පහසු වෙයි.

අපිට බඩගිනි එනවා අපි කෑම කනවා දැන් බඩගින්න නිවෙනවා. නැවතත් ටික වෙලාවකින් බඩගින්න එනවා. දැන් නැවතත් කන්න ඕන. ඒ කිව්වේ යම්කිසි සමතුලිතතාවයකට (පූර්නතාවයකට) පත්වීම (බඩගින්න නිවීම) ටික වෙලාවකටයි තියෙන්නේ, නැවතත් ඌනතාවයකට පත් වෙනවා. ඉතින් ආස්වාදය ගොඩනැගෙන්නෙත් මේ ආකාරය‍ටයි. අපි වඩාත්ම කන්න කැමති කෑමක් කෑමේදි අපට ආස්වාදයක් ලැබෙන නමුත් එහි යම් කිසි සීමාවක් ඉක්මවා ගැනීමේදි එම ආහාරය තව තවත් ආස්වාද නොදෙන තත්වයකට පත්වෙයි (කන්න කන්න අතිරහත් තිත්තයිලු). එහිදී අප සමතුලිත (පූර්න) තත්වයකට පත්වෙයි. නමුත් නැවත අසමතුලිත(ඌනතා) තත්වයකට පත් වූ විට එම ආහාරය අපට නැවතත් ආස්වාදයක් ගෙන දෙයි. ලිංගික ක්‍රියාවලියත් මේ ආකාරයට උදාහරණයක් ලෙසින්ම දැකිය හැක.

එසේ නම් ආස්වාදයක් ලැබිමට නම් අනිවාර්‍යයෙන්ම අසමතුලිත(ඌනතා) තත්වයක් නොහොත් පූර්ණ නොවු තත්වයක් ගොඩ නැගි තිබිය යුතුය. ලෝක සත්වයා මතු මතුත් ආස්වාද බලාපොරොත්තුවෙන් සසර සැරි සැරිමෙදි, එම බලාපොරොත්තු වූ ආස්වාද ලබා දීම සදහා ඉන්ද්‍රියන් හයකින් සමන්විත අසමතුලිත (ඌනතා) තත්වයක්ම සහ එයට ගෝචර වෙන අසමතුලිත ලෝකයක්ම විද්‍යාමාන වෙයි.

පෙර ගොඩ නගපු අසමතුලිත (ඌනතා) තත්වයක් නිසාම ආස්වාද සුව ගෙනන බව ඔවුන් නොදකියි. එම නිසා ආස්වාදන්ට ඡන්දරාගයෙන් බැදී නැවත නැවතත් අසමතුලිත (ඌනතා) තත්වයක්ම හදාගනි.

පංච කාමයන්ගෙන් වෙන් වීමෙන් ධ්‍යාන තත්වයක් ලබා ගන්නා සත්වයන් පංච කාමයන් සුව නොදෙන හා ඉන් සමතුලිත තත්වයකට පත් වුන බ්‍රාක්ම ලෝකයක උපදියි. ආස්වාදන්ගේ ස්භාවය පූර්ණ ලෙස අවබෝද වී එහි ඡන්දරාගයෙන් මිදුන රහතන්වහන්සේ තුන් ලෝකයේම කොතනක යලි හටගන්නද?

උපුටා ගැනීම : මුහුණු පොතේ ආර්‍ය ධම්ම තැබූ සටහන

මෙම ලිපියට ඔබ කැමති නම්, අනෙක් අයටත් කියන්න

පටිච්චසමුප්පාදය දැකීමට පදවැල දැනගෙන ඉන්න ඕනද?

“යො පටිච්චසමුප්පාදං පස්සති සො ධම්මං පස්සති යො ධම්මං පස්සති සො පටිච්චසමුප්පාදං පස්සති” යමෙක් පටිච්චසමුප්පාදය දකීද ඔහු ධර්මය දකී එසේම යමෙක් ධර්මය දකීද ඔහු පටිච්චසමුප්පාදය දකි. යන බුදුවදනට අනුව දහම් අවබෝධය ලැබු පුද්ගලයකු පටිච්චසමුප්පාදය දැකිය යුතුය.

නමුත් බොහෝ දෙනා සිතා සිටින පරිදි එම ධර්මාවබෝධය ලැබු තැනත්තා, අවිද්‍යා පච්චයා සංඛාරා ආදි පදපෙල දැනගෙන සිටිය යුතුද ? පද පෙල දැන්ගත්ත පලියට දහම් අවබෝධයක් ලැබී තියෙනවාද ? දහම් අවබෝධය ලැබුන කෙනාට පදපෙල නොදැන සිටියා කියා එහි අඩුපාඩුවක් වෙනවද ?

මේ මනරම් ධර්ම දේශනාව අසා එම ගැටය ලෙහා ගමු.

මෙම ලිපියට ඔබ කැමති නම්, අනෙක් අයටත් කියන්න

මනෝවිඥාණයට රූපස්කන්ධයේ සම්බන්ධය

“මනන්ච පටිච්ච ධම්මේච උප්පජ්ජති මනෝ විඥාණං” මන ධර්මයන් හා ගැටීමේදි මනෝවිඥාණ උපදි යන සිද්ධානතයට අනුව මනෝ විඥාණ වලට රූපස්කන්ධයක් සම්බන්ධ වන්නේ කොහොමද ?

ඒ වගේම බුද්ධ දේශනාවේ තියෙනවා “රූපයෙන් තොරව, වේදනාවෙන් තොරව, සංඥාවෙන් තොරව, සංඛාරයෙන් තොරව, විඥාණයක් ‍තිබිය නොහැක”.

ඒ අනුව රූපයක් මුල්විය යුතුමයි. එසේ නම් ඉහත ප්‍රශ්නය මේ ගැඹුරු දේශනාවෙන් විසඳා ගනිමු.

මෙම ලිපියට ඔබ කැමති නම්, අනෙක් අයටත් කියන්න

බුද්ධානුස්සතිය වඩමු

අසම සමවූ බුදුරජාණන් වහන්සේගේ චරියා රටාව පිළිබදව සියලු ආකාරයෙන් තේරුම් ගන්න පුළුවන් සමතෙක් තුන් ලෝකෙවත් නැහැ. ඒ හැකියාව ඇත්තේ තවත් ලොව්තුරා බුදු කෙනෙකුටම පමණයි. සියළු ආකාරයෙන් පූර්ණ වුනු කිසිම තැනක වරදක් අඩුපාඩුවක් නැති චරිතයක් බුදු රජාණන් වහන්සේට තිබුනේය යන්න බුද්ධ දේශනා වලින්ම දැක ගන්න පුළුවන්.

“මහණෙනි, නුඹලාට බයක්, තැති ගැනීමක්, ලොමු දැහැ ගැන්මක් ඇති වුණහොත් ඒ අවස්ථාවේදීම මාව සිහි කරන්න. ඒකාන්තයෙන් ඒ බය නැති වෙලා යනවා. කුමක් නිසාද, මහණෙනි තථාගතයන් වහන්සේ අරිහත් සම්මා සම්බුද්ධයි, වීත රාගියි, වීත දෝෂයි, වීත මෝහයි, බය ගන්නෙ නෑ, තැති ගන්නෙ නෑ, පලා යන්නෙ නෑ”

මෙන්න මේ ගුණයෙන් බුදු රජාණන් වහන්සේ පුර්ණයි. එසේ නම් ශ්‍රාවකයන් වශයෙන් ඔබලා බුදු ගුණ සිහි කරනවා නම්, ඔබලාට ඒ කියන්නා වූ ආශිර්වාදය ලැබෙනවා. මෙන්න මේ ගුණ අපිට වැඩෙන්න නම්, අංශු මාත්‍රයකින් හරි අපි ඒ ගුණයට එන්න ඕනෙ. මේ අප්‍රමාණ ගුණ කැටි කරලා දේශනාවක් කරල තියෙනවා මෙන්න මේ විදිහට,

“අරහං, සම්මා සම්බුද්ධෝ, විජ්ජාචරණ සම්පන්නෝ, සුගතෝ, ලෝක විදූ, අනුත්තරෝ පුරිස ධම්මසාරති, සත්ථා දේව මනුස්සානං, බුද්ධෝ, භගවාති”

අපිට පුළුවන් මේ අප්‍රමාණ ගුණ නිතර දෙවේලේ කියමින් හෝ සිහිකරමින් ශාන්තියක් උදා කරගන්න. නමුත් එහෙම දෙයක් දැනට ලැබෙන පාටක් නැහැ, ඒ කිව්වෙ කොහේ හරි අපිට වැරදිලා තියෙනවා, ඒකට හේතුව තමයි අපි මෙච්චර කල් ඉපිසෝ භගවා…කියල පටන් අරගෙන තමයි බුදු ගුණ කර්මස්තානය කලේ. ඒ කිව්වෙ වචන දෙකක් එකපාරට එකට කියනවා නමුත් හරි විදිහ නම්, මෙහි “ඉතිපි සෝ” වචන දෙකක් විදියට ශබ්ද කරන්න ඕනෙ.

“ඉතිපිසෝ” කියද්දි “ඉෂ්ඨත්වය පිස දැමූ” කියන අර්ථයයි හැඟවෙන්නේ. “ඉතිපි සෝ භගවා” කියද්දි මෙසේ මෙසේ කාරණා වලින් ඒ භගවතුන් වහන්සේ කියන අර්ථයයි එන්නේ. මේ ආකාරයට පද , අකුරු මුලින්ම වෙනස් කර ගත් විට අග සම්පූර්ණයෙන්ම වැරදිලා යනවා. උපමාවක් විදිහට අඩි 20 විතර උස කනුවක් මුලින් අංශක 10 විතර ඇල කලාම එහි මුදුන විශාල අගයකින් ඇල වෙනව වගේ, මුල වැරදුනාම අගට යන්න යන්න වැරදීම විශාල වෙනවා. ඒ වගේම පද එකින් එකට වෙන් කරලත් කියන්න ඕනෙ. එවිට බුදු රජාණන් වහන්සේගේ ගුණ නමය පද හැටියට කියවෙනවා.

වීතරාගී, වීතද්වේශී. වීතමෝහී ගතිහඬ මුල් කරගත් බුදුගුණ දේශනාවේ ශුද්ධ මාගදි භාෂාවෙන් අරහං , සම්මා සම්බුද්ධෝ, විජ්ජාචරණ සම්පන්නෝ.. ආදි ආකාරයට භවිතා කරගෙන යනකොට ගතිහඬ තුලින් අපිව ගෙනියනවා ඒ ඒ ගතිගුණය කරා. එහෙනම් අපේ මනස වීතරාගී, වීතද්වේශී, වීතමෝහී ගුණයට ක්‍රම ක්‍රමයෙන් නැඹුරු වෙනවා. මෙසේ යම් කාලයක් වැඩු විට බුදුගුණ වල භාෂාවෙ අර්ථය හැඟෙන (තමන්ටම හැඟීමක් එනවා මේකයි මේ ගුණය කියන එක) අවස්ථාවක් එනවා. උපමවාවක් කියනව නම් තමන්ගේ හිතවත් කෙනෙක් වෙන්වුන විට අඬන අවස්තාවක් ගන්න, දුක්, ශෝක, කනගාටු හැඟීමක්. හරියටම වචන වලින් විස්තර කරන්න බැරි දෙයක් වගේ. එවිට මේ ගුණ සිහි කරන විටම කායික මානසික පරිවර්තන සිදුවෙනවා. ඒ හැම පරිවර්තනයමක්ම එකිනෙකට ශාන්තයි, ප්‍රණීතයි. එකිනෙකට සමාධි වැඩෙනවා. නව අරහාදී බුදු ගුණ වලට වෙන් වෙන් වශයෙන් සමාධි නමයක් වැඩෙනවා. මෙන්න මේ සමාධියට වැටහෙන්න පටන් ගන්නවා සමාධි ලක්ෂණය. ඔය ටික පද වලින් කියන්න ගියොත් එහෙම අපිට කවදාවත් අර පහල මට්ටමේ ඉදගෙන නොදත් ප්‍රත්‍යයක් පද වලින් ගන්න ගියොත් එහෙම පහත් මට්ටමේ අදහසකින් පදය වැටහෙනව මිසක් නියම බුදු ගුණ හැගීම එන්නෙ නෑ.

අපිට යම් කිසි වෙලාවක යමක් තේරුම් ගන්න බැරිනම්, අනේ මට කොහොම තේරුම් ගන්නද ආදී අවස්ථාවල “අරහං, අරහං, අරහං, අරහං…….” ලෙස හෝ “නමෝ අරහං, නමෝ අරහං, නමෝ අරහං…..” ලෙස අරහං ගුණය වඩන්න පුළුවන්. මෙහෙම කියද්දි යම් තැනක සැඟවෙච්ච හරියක් තියෙනවා නම් සියල්ල මතු වෙලා හරියට computer එකක් දත්තයන් ගෙනත් දෙනව වගේ ස්වයංක්‍රීයව ක්‍රියාත්මක වෙනවා, ඒ සැඟවුණ කරුණු තමන්ගේ මනසට ගෝචර වෙන්න පටන් ගන්නවා.

ලෝකයේ ඒ ඒ තැන් වලට ඇළුම් කරන , බැඳීම් කරන දේවල්, අනවින, කොඩිවින, ඇස්වහ, කටවහා, හෝවා, අඬොවැඩියා සහ බන්ධන ආදියෙන් යම් කෙනෙක් හිර කරල බැදලා තියෙනවා නම් “නමෝ සම්මා සම්බුද්ධෝ, නමෝ සම්මා සම්බුද්ධෝ, නමෝ සම්මා සම්බුද්ධෝ…….” කර්මස්ථානයක් විදියට වඩන්න පුළුවන්. හැබැයි ඔය ආකාරයට භාවනාව වඩනකොට ඇග හිර වෙන්න, තද වෙන්න, වේදනාවන් එන්න පටන් ගනියි. ඒකට හේතුව, අමනුස්සයො හිර කරගෙන, බැඳගෙන කුටි හදා ගෙන හිටපු දේවල් ඔක්කොම පුපුරලා යනවා. ඒ බන්ධන බැඳිල තිබෙන්නේ වා, පිත් , සෙම් වලින්. ඒවා සියල්ල ගැල වෙන්න පටන් ගන්නවා. එවිට ඔළුව හිර වෙනවා, ඇඟ හිරවෙනා, බෙල්ල හිරවෙනවා, අත පය හිර වෙනවා දැනෙනවා. ඒ වුනාට වඩන්නේ බුදු ගුණ නිසා කිසිම ආපදාවක් වෙන්නෙ නෑ. අප්‍රමාණ බුදුගුණ වලට එහා ගිය බලයක් මේ විශ්වයේ නැහැ. පීඩනය වැඩි වෙලා, වැඩි වෙලා අන්තිමට දරා ගන්න බැරි වුනාම අර යක්ෂ බන්ධන පරදිනවා. ඊට පස්සෙ දැනෙන්න පටන් ගන්නවා ඒ ඒ තැන් හිර කර ගෙන තිබුනු හැටි, කැඩිල ගිය හැටි. බන්ධන වල බරපතල කමේ හැටියට වඩා ගෙනම යන්න ඕනෙ. අහවල් දවසෙ මේක සම්පූර්ණ වෙනවා කියන්න බෑ. කවදාහරි සියලු බන්ධන පුපුරල යනවා. අනවශ්‍ය විෂ සහිත දෙයක් තිබුනොත් ඕක ඉදිමිලා ඉදිමිලා පුපුරල යනවා. සමහර විට ලේ විශ වෙලා යන්නත් පුළුවන්. හැබැයි කුණු ලේ යනවා මිසක් හොද නහර එකක් වත් පුපුරන්නෙ නෑ. ඒ වගේම අමනුස්ස ගුහාවන් වූ පිළිකා වගේ සෛල ආදියත් මෙසේ වඩා ගෙන යනකොට පුපුරලා යනවා. මේක තේරුම් අරගෙන බය වෙලා අතර මග නවත්තන්නෙ නැතුව දවස ගානෙ දිගටම කරගෙන යන්න ඕනෙ. සමහරු කියනව 108 වාරයක් වඩන්න ඕන ආදි වශයෙන් නමුත් එහෙම ගනනක් නැහැ, වැඩේ ඉවර වෙනකන් කරන්න ඕන. උපමාවක් කියනවනම් හිතන්න බැලුමක් පුපුරනකන් පිඹිනවා කියලා, අපිට කියන්න බැහැ නේ 108 වතාවක් පිම්බුවාම පිපිරෙනවා කියලා, කරන්නෙ පිපිරෙන කන පිඹින එකයි.

“නමෝ” කියන වචනයෙන් කියවෙන්නෙ “යම් කිසි ගුණයකට නම්‍යශීලි වෙනව එහෙම නැතිනම ඒ උතුම් ගුණයට නමස්කාර කරනවා.” ඒකෙන් පිනකුත් සිද්ධ වෙනවා. කුසලයත් වැඩෙනවා. පින වැඩීමෙන් බාහිර ලෞකික සම්පත්තිය වැඩෙනවා. කුසලය වැඩීමෙන් ආර්ය මාර්ගය පූර්ණ වෙනවා. ඊට අමතරව බයක් , තැති ගැනීමක්, ලොමු දැහැ ගැනීමක් තිබුන නම් ඒකත් දුරු වෙලා යනවා.ලෙඩක්, රෝගයක් තිබුනා නම් ඒකත් දුරු වෙලා යනවා.

ඉතුරු ගුණයන් සහා එම ගුණයෙන් වැඩන දේත් පහත තියෙනවා, ඉහත ආකාරයටම වැඩිය යුතුයි.

මූලික වශයෙන් “නමෝ විජ්ජාචරණ සම්පණ්ණෝ” ගුණය වැඩිමෙනුත් යම් කිසි අප තුල අසංවර භාවයක් තියෙනවා නම එය දුරු වෙලා සංවර භාවයත්, “නමෝ සුගතෝ” ගුණය වැඩිමෙන් තමන්ගෙ ලෞකික/ලෝකෝත්තර වශයෙන් තිබුනු මාර්ගයේ බාධාත් දුරු වෙනවා. ඒ වගේම “නමෝ ලෝක විදූ” කියලා භාවනාව වඩන කොට ලෝකය පිළිබද විද්‍යාව පහල වෙනවා සමගම ලෝකය පිළිබදව බැඳුනු අවිද්‍යාවෙනුත් මිදෙන්න උපනිශ්‍රයක් වෙනවා. තවද “නමෝ අනුත්තරෝ පුරිස ධම්ම සාරතී” ගුණය වඩන විට යක්ෂ, අමනුස්ස, දාමරික බලහත්කාරකම්, බල පුළුවන්කාරකම් මැඩ පැවැත්විලා යහපත් ජයග්‍රහණ ලැබෙන්න හේතු වෙනවා. ” නමෝ සත්ථා දේව මනුස්සානං” කියලා කාලයක් වඩන විට ඇත්ත කතා කරන මානසිකත්වක් සහ වචන පැටළුමක් නැතිව ලෝකයේ ශස්තෘ බුද්ධිය ඇති කිරීමේ හැකියාව සහ එයට නැඹුරු වන මානසික ශක්තියද ලැබෙනවා. “නමෝ බුද්ධෝ” තුලින් භවය තුල බැඳිලා, රැඳිල ඉන්නවානම් බේරෙන්ඩ බැරුව භව පඳුර උදුරන අර්ථයෙන් වැඩීමේ හැකියාවද, ඉන්පසු ලෞකිකත්වයෙන් නිදහස් වෙලා ලෝකෝත්තරත්වයෙ පිහිටන්නට “නමෝ භගවා.” කියන කර්මස්ථාන ප්‍රයෝජනයට ගන්න පුළුවන්.

නව අරහාදි බුදුගුණ කර්මස්තානය නව ආකාරයකින් වඩන කොට නව ආකාරයක සමාධියක් නව ආකාරයකින් දෙපැත්තකට තිබෙන ලෞකික, ලෝකෝත්තර ඵලයන් ලැබෙනවා. අවශ්‍ය නම් පොදුවේ වඩන්නත් පුළුවන් ” ඉතිපි සෝ භගව .. අරහං…..” කියල. නමුත් එල්ල කරල කරන එක වඩා හොඳයි. මේ අතර බුදුන් සිහි කරල, ගුණ සිහි කරල, බුදු රජාණන් වහන්සේ මෙවැනි උත්තමයෙක් මමත් මෙබදු ගුණ වලට ගරු කරල මමත් ඒ වගේ ජීවිතය හැඩ ගස්සවා ගන්නවා කියල හිතල ඒකත් කර ගන්න ඕනෙ. තමන් තුල ඒ හැඟීම වැඩෙන්න වැඩෙන්න මේ භාවනවෙන් ලැබෙන ප්‍රතිඵලත් වැඩියි. මෙසේ එකින් එකට ශුද්ධ කර ගත්විට යථාවබෝධය ලබා ගන්න පහසු වෙනවා. හරියට මලකඩ කාපු යකඩයක්ට මිටියකින් ගහන කොට එන සද්දෙයි, එහි ඇති මලකඩ ටිකෙන් ටික සුද්ද කරලා ගහන කොට එන සද්දෙයි වෙනස වගේ.

උපුටා ගැනීම මෙම වටිනා ධර්ම දේශනාව ඇසුරෙනි.

මෙම ලිපියට ඔබ කැමති නම්, අනෙක් අයටත් කියන්න

පින සහ කුසලය එකක් නොව දෙකක් ලෙස දැන ගනිමු !


‘පින’ හෙවත් ‘පුණ්‍ය’ යනු සිත කය වචනය තුළින් කැරෙන යහපත් ක්‍රියාය. එම හොඳ කටයුතු කරන විට ඒ පුද්ගලයා සම්පත් ලබන්නෙක් වෙනවා. විස්තර සහිතව පවසන විට දාන, සීල භාවනා පින්දීම පින් අනුමෝදනාව, බණ ඇසීම, බණ දෙසිම, පිදිය යුත්තන් පිදීම, වතාවත් කිරීම, දෘෂ්ටිය සෘජුකරන කටයුතු ලෙස දහයකට බෙදේ. මේවා දස පුණ්‍ය ක්‍රියාය.

මීළඟට අපි දැනගත යුත්තේ කුසල යනු කුමක් ද? එහි පිනට වඩා වෙනසක් තිබේ ද? යන්නයි.

කුසල් යනු යම් පාප ක්‍රියාවක් සිදු නොවන ස්වභාවයේ පිරිසුදු මනසක් සකස් වීමයි. එනම් අභ්‍යයන්තරයේ තිබෙන ලෝභ, ද්වේශ, මෝහ දවා හැරීම, දුරු කර හැරීමයි. අලෝභය, අද්වේශය, අමෝහය, පර පණ නැසීමෙන් වෙන් වීම, අදත්තාදානයෙන් වෙන්වීම, කාම මිත්‍යාචාරයෙන් වෙන්වීම, බොරුවෙන් වෙන්වීම,කේළමෙන් වෙන්වීම, පරුෂ වචනයෙන් වෙන් වීම, සම්ප්‍රපලාපයෙන් වෙන් වීම යනු දස කුසල් වේ. මෙසේ කුසලය කැටි කර කොටස් තුනකින් ද, විස්තර සහිතව කොටස් දහයකින් ද විස්තර කිරිමට පුලුවන්. පාපයෙන් වෙන් වීමම කුසල් කියන බව මෙසේ දැන ගත යුතුය.

හැබැයි පින් කරන පුද්ගලයෙක් ලෝභයෙන් ද්වේශයෙන් මෝහයෙන් යුක්තව කටයුතු කලා නම් ඔහු කල ඒ පිනෙන් කවදාවත් ඔහුව සුගතියක යවන්න හේතු නැහැ. නමුත් උපන් උපන් තැන අදාල සම්පත් බුක්ති විදින්නට හේතු තිබෙනවා.

අපි දැන් හිතමු දානපතියෙක් ඉන්නවා දුගී මගී යාචක ආදි පුද්ගලයන්ට දන් දෙනවා, උදව් උපකාර කරනවා. හැබැයි අනිත් පැත්තෙන් ගෙදර වැඩට ඉන්න වැඩකාරිටවත් ඉන්න දෙන්නේ නෑ. ඇතුලෙන් කරන්නේ බලු වැඩ. රාග, මෝහ දුශ්චරිතයෙන් කරන කටයුතු වලිනුයි අභයන්තරය හැදිලා තියෙන්නේ. මේ කරපු බලු වැඩ නිසා ඔහු උපදිනවා බල්ලෙක් වෙලා. හැබැයි කෝටිපතියෙකුගේ මාලිගාවක. දීපු දානයේ පින කොට්ට, මෙට්ට උඩ ඉදන් විදවනවා. විශේෂ කෑම බීම, බෙහෙත් ආදි.. සාමාන්‍ය මිනිහෙකුටත් නැති සැප සම්පත්තියක් බුක්ති විදිනවා. පින් කරලා මහත් සැප සම්පත්තියකට උරුමකම් ලබපු අතර අකුසලයෙන් තිරිසන් උප්පත්තියකට උරුමකම් ලැබුවා.

එතකොට නිවන් මගට යොමුවන සමහර අයගෙ තියෙන දෘෂ්ඨියක් තමයි .. පින නිවන් මගට බාධාවක් අපි කුසල් විතරයි රැස්කරන්න ඕන, පින් කෙරුවොත් මේ සසර ගමන ඇති වෙනවා, ඒ හින්දා පින් නොකර කුසල් කර ගන්න ඕනෙ, භාවනා කරන්න ඕනෙ, ප්‍රතිපත්ති රකින්න ඕනෙ කියල හිතලා… කටයුතු කරනවා. ඒ..ක සුගතියේ උපදින්න හේතු වෙනවා. හැබැයි දිව්‍ය ලෝකයක ඉපදුනත් අල්පශාක්‍ය දෙවියෙක් වෙනවා. ඔහුට සම්පත් හිගයි. මිනිහෙක් වෙලා උපන්නොත් හොද නුවන ඇතිව උපදිනවා. හැබැයි එදා වේල කන්නෙත් බොහොම අමාරුවෙන්.

එහෙනම් කුසලය සුගතියටත්, අකුසලය දුගතියටත් හේතු වෙනවා. සුගතියේ හෝ දුගතියේ සැප සම්පත් විදීමට කරපු පින් හේතු වෙනවා. ආයුෂ, වර්ණ, සැප, බල, නුවණ ගෙන දෙන ඥාණසම්ප්‍රයුක්තව කරන පින් දහම්, ඒ කිව්වේ යම් කිසි පුද්ගලයෙක් පිනක් කරන මොහොතක එයා අලෝභයෙන් අද්වේශයෙන් අමෝහයෙන් යුක්තව කලා නම් එයාට පිනයි, කුසලයි දෙකම එකට හම්බවෙනවා. එතකොට ඒ ගුණයෙන් උපන්නොත් එහෙම සුගතියක උප්පත්තිය ලබලා අසීමිත සම්පතකටත් හිමිකමත් ලැබෙනවා. දස කුසලයෙන් ජීවත් වෙලා ධර්මානුකූලව කටයුතු කරන කෙනා පිනක් කරලා පැතුමක් පැතුවා නම් එය ඉටු වෙනවා කියල බුදු රජාණන් වසන්සේ දේශණා කර තිබෙනවා.

බුද්ධ දේශනාවේ තියෙන්නේ.. පින් කරන්න බය වෙන්න එපා.. පින කවදාවත් ආර්ය මාර්ගයට බාධාවක් වෙන්නෙ නැහැ කියලයි. සීවලි මහරහතන් වහන්සේගෙ ලැබීම කවදාවත් උන්වහසේගෙ විමුක්තියට බාධාවක් වුණේ නැහැ.

මෙම ලිපියට ඔබ කැමති නම්, අනෙක් අයටත් කියන්න

ග්‍රහ අපල නැති කර ගන්නා ආකාරය

ග්‍රහ අපලයක් ඇති වෙන ආකාරය ගැන කලින් ලිපියෙහි කල විස්තරයට අනුව ඒවා පලිසන් දීමට නම් අවශ්‍ය පරිසරයක් සකස් වී තිබිය යුතු බවත් සඳහන් කලා. හේතුව සහ ඵලය දන්නවා, “හේතුව නිරෝධ කිරීමෙන් ඵලය නිරෝධ වේ” යන ආකාරයට බලමු කොහොමද අපල නැතිකර ගන්නේ කියලා. මෙහිදි ක්‍රම දෙකක් තියෙනවා. එකක් තමයි උපක්‍රමයක් කරලා බේරෙන එක (හරියට කෙනෙක්ගෙන් ණයක් අරගෙන ඒක ආපහු දෙන්නෙ නැතුව, නඩු කියලා බේරෙනවා වගෙ). හැබැයි ඒක තාවකාලිකයි (අර ණයහිමියා කොහි මොහොතේ හෝ බලං ඉන්නවා දීපු ණය ආපහු ගන්න, හොඳින් හෝ නරකින්). මේක තමයි අද ගොඩක් මිනිස්සු කරන්නේ. බෝධි පූජා තියෙලා, කොඩි වැල්, යන්ත්‍ර වගේ දේවල් එල්ලගෙන. මේකේ ප්‍රතිඵල නැහැ කියලා නෙමෙයි කියන්නේ. හැබැයි මේ සියල්ල ග්‍රහ අපල පලිසන් දීම වැලැක්වීම ( ග්‍රහ අපල පලිසන් දෙන පරිසරය වෙනස් කිරිම) සදහා කරන තාවකාලික උපක්‍රම පමණයි. අවස්ථාවක් නැවත උදා වු විට ඒවා නැවත ඇදී එනවා (අර කියපු ණය හිමියා ආපහු එනවා ණය ගත්ත කෙනා දුර්වල වෙච්ච වෙලාවක). අපි මොනවා කලත් ධර්මතාවය වෙනස් කරන්න බැහැ.

එහෙනම් මොකක්ද මේ ධර්මතාවය. ධර්මතාවය තමයි කරපු අසාධාරණයට වන්දි ගෙවන එක. වන්දි ගෙවන්නේ නැතිව මේවායින් මිදෙන්න කවදාවත් බැහැ. මේකට අපි උදාහරණ කිහිපයක් ගෙන බලමු. හරියට ඇවිද ගන්න බැරි හෝ කකුල් අමාරුවක් තියෙන හෝ කකුල් කැඩුනු පුද්ගලයෙක් ගැන අපි හිතමු. අනන්ත සසරේ ඒදඞු, මං මාවත් වහලා දාලා. නැත්නම් උගුල් අටවලා කරපු අසාධාරණයේ විපාකය තමයි ඕක. ඉතින් ඕක විපාක දෙන්න කලින් අපිට කරන්න පුළුවන් එහෙම අපලයක් තියෙනවා නම් කලින් දැනගෙන (හඳහන් බැලීමෙන් කරන්නේ මෙන්න මේ කලින් දැනගැනීමයි), මං මාවත් හදලා දීලා, ඒ දේවල් වලින් විපාක විදින මිනිසුන්ට උදව් උපකාර කරලා, ඒ ලැබෙන පින අපි විසින් පෙර කලකදී අසාධාරණයක් කරපු පුද්ගලයන් හට අනුමෝදන් කරවන්න පුළුවන්. මෙතනදී අපි ඒ පුද්ගලයන්ව දැනගෙන ඉන්න අවශ්‍ය නැහැ. ඒ වගේම දැනට ඉන්න කොහෙද, ඒවා දැනගන්නත් අවශ්‍ය නැහැ.

“අනන්ත සංසාරයේ [මාගෙන්] යම් කිසි සත්වයකුට හෝ සත්ව කොට්ඨාශයකට අවැඩක්, අසාධාරණයක් සිදු වී තිබෙනවා නම්, මා මේ කරගත්ත පින හේතු කොට ගෙන ඔවුන් කෙබඳු භවයක, කෙබඳු උපතක සිටියත් මේ පින් විහිදි පැතිරි පිහිටාවා.”

මෙහිදි [මාගෙන්] යන කොටසට අපිට අපල තියෙන අපගේ හිතවතෙකුගේ නම යොදන්නත් පුලුවන්. දැන් යම් කිසි කෙනෙකුට හිතෙන්න පුලුවන් අපේ අතින් අවැඩ අසාධාරණය වෙච්ච පුද්ගලයෝ මිනිස් අත්භවයක සිටියොත් කොහොමද අපි දෙන පින් අනුමෝදන් වෙන්නේ කියලා. දැන් හිතන්න අපි දහවල් වේලාවක (තදින් අව්ව තියෙන, දුවිල්ල තියෙන) පයින් ගමනක් යන විට අපි අඳුනන කෙනෙකු හමුවී හොඳට A/C තියෙන වාහනය අපිව ගෙනියනවා කියලා. ඒ වගේ අවස්ථාවක් වෙන්න පුලුවන් අර කරපු පින අනුමෝදන් වෙන. තවත් උදාහරණයක් කිව්වොත්, අපට සමහර වෙලාවලට අපිට මහත් චිත්‍තප්‍රීතිය දැනන වෙලාවල් එනවා, ඒ වෙලාවට හිතෙනවා කරන ඕනම හොඳ වැඩක් හරියනවා කියලා.

මෙන්න මේ දේවල් වලින් අපි කරපු කර්මයේ ප්‍රමාණය අනුව වන්දිය ගෙවී අවසන් වෙනවා (හරියටම කර්මයක විපාක ගෙවන කාලවකවානු කියන්න පුළුවන් බුදුපියාණන්වහන්සේට පමණයි). මේක තමයි අනෙක් ක්‍රමය, අපල වලට ප්‍රතිකර්මය. තවද යහපත් වැඩ පිළිවෙලක් ලෝකයාට කරලා සිද්ධ කරලා දේවත්වය ලබා ඇති ග්‍රහ දේවතාවන්ටත් මා අද කර ගත්ත පින අනුමෝදන් වෙත්වා කියා අනුමෝදන් කරන්න පුලුවන් (මේක කපටි කමට හොරට කරන අනුමෝදනාවක් නොවිය යුතුයි). එවිට ඒ දේවතාවනුත් සතුටු වි අපට යම් අපලක් පලිසන් දීමට තියෙනවා නම් එය පලිසන් දීමට අවශ්‍ය කරන පරිසරය වෙනස් කිරිමට මැදිහත් වෙනවා. අපි විසින් දස අකුසල් කරලා හට ගත්ත අවැඩ අසාධාරණ තමයි මේ සියලුම ග්‍රහ අපල කියන්නේ. ඉතින් අපි මේ හැම එකකම හේතු ඵල දකින්න ඕනේ. දස අකුසලයෙන් වෙන් වෙලා සියළුම ලෝක සත්වයාට මෙත් සිතකින් කාය කර්ම, වචි කර්ම, මනෝ කර්ම අවංකවම කරන්න ඕනේ. හැබැයි තමන්ගේ වාසියට නෙමෙයි. මේ හේතුවෙන් ලෝක සත්වයාට වෙන අවැඩ අවංකව අවබෝධ කරගෙන කරන කෙනාට යම් දවසක අපල ගෙවිලා අවසන් වෙනවා (මේක තමයි මම අර කලින් පෝස්ට් එකේ සඳහන් කලේ “පංච දුෂ්චරිතයෙන් වෙන්වූවන්ට ග්‍රහයෝ අපල නොකෙරෙති” කියලා). ඉතින් අපි අවංකවම අයතන සංවරයෙහි පිහිටන්න ඕනේ, නැවත එම අපලය ඇති වෙන්න තියෙන හේතු නැති කරන්න.

ඉතින් මේක තමයි අපි දකින්න ඕන ක්‍රමය. අපලයත්, අපලයට හේතුවත්, අපලය නිරෝධ කරගන්න ක්‍රමයත්, නිරෝධ කරගන්න මාර්ගයත්. ඕක තමයි ඥාණවන්ත ක්‍රමය. එහෙනම් ඒ නරක ප්‍රතිඵලය නොලැබෙන්න නම් හේතුව දැකලා ඒ හේතුව නැති කර ගන්න ඕනේ. මෙන්න මේ ආකාරයට කටයුතු කරන්න පටන් ගත්විට කරදර බාධා අඩු ජීවිත ගත කරන්න හේතු වාසනාව උදා වෙනවා.

මූලාශ්‍රය: මෙම ධර්මදේශණාව ඇසුරෙනි

මෙම ලිපියට ඔබ කැමති නම්, අනෙක් අයටත් කියන්න

මොකක්ද මේ ග්‍රහ අපල වලට හේතුව?

අපේ හඳහන බලපු කෙනා කියනවා ඔයාට අපලයක් තියෙනවා කියලා. ඉතින් ඊට පස්සේ බෝහෝ විට බෝධි ජූජා හතක් තියන්න, විසි එකක් තියන්න, කොඩි වැල් එල්ලන්න, දේව පූජා තියන්න, යන්ත්‍ර දාන්න, සතුන් නිදහස් කරන්න ආදි නොයෙකුක් දේවල් පස්සේ දුවනවා හේතු ඵලය දන්නේ නැති නිසා.

නිකමටවත් අපි කාටත් හිතුනද? අපල කියන්නේ මොනවද කියලා. ඒක නිසා මුලින්ම දැන ගන්න ඕනේ මොනවද මේ අපල කියන්නෙ කියලා. අපි විසින් ලෝකයාට (පෙර හෝ මේ අත්බැවේදි) කරපු අපරාදයක්, විනාශයක්, අවැඩක්, අසාධාරනයක් වගේ එකක ප්‍රතිඵලයක් තමයි අපලයක් කියන්නේ. ඒක නිසා තමයි බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කලේ තාරකා මොනවා කරන්නද, උඹලා කර ගත්ත දේවල් උඹලට ඵල දෙනවා කියලා. ඒවායේ බලපෑමක් නැහැ කියන එක නෙමෙයි මෙතන කියන්නේ. අපි දැන ගන්න ඕනෙ කර්ම ඵල වලට අනුව මේ වාගේ දුක් කරදර එන්න, අපි හේතුවක් හදලා තියෙනවා කියන එක. ඒක මුල් කරගෙන තමයි ඒවා ඇදිලා එන්නෙ. ඕවා ඵල දෙන අවස්ථාවන් කලින් දැන ගන්න පුලුවන් එක් ලෞකික ශාස්ත්‍රයක් තමයි ජෝතිෂ්‍යය කියන්නේ.

දැන් ඔය හැම එකක්ම ඵල දෙන්න ඒවාට සුදුසු පරිසරයක් හැදිලා තියෙන්නත් ඕනේ (හරියට කාර් එකක් ගමන් කරන්න රෝද හතරම ඕන වගෙ). නැත්නම් අපි පරිසරයක් සකස් කරගෙන ඉන්න ඕනේ. උපමාවක් කියනවා නම් වී ඇටයක් අටුවේ තිබ්බට පැල වෙන්නෙ නැහැ. ඒක සුදුසු (මඩ, ජලය, පොහොර, උෂ්ණත්වය) පරිසරයක පැලකලාම පැලවෙනවා. හැබැයි ආනන්තරීය අකුසල් වලට මේක ගැලපෙන්නේ නැහැ. ඒවා බාහිර පරිසරය හදාගෙනම පලිසන් දෙනවා.

එතකොට සෙනසුරු අපල කියන්නෙ ? කවුද සෙනසුරු කියන්නේ, දෙවි කෙනෙක්ද වගේ ප්‍රශ්ණත් එන්න පුළුවන්, අපි බලමු මේ දේවතාවන්ගේ තියෙන සම්බනධතාවය මොකක්ද කියලා. දැන් හිතන්න එක්තරා පිරිසක් ඉන්නවා, ලෝකයට කරදර කරන අය ඉන්නවා නම් ඒ පුද්ගලයින් එක්ක තර්ක කරලා හැපිලා, ගැටිලා මැඩ පවත්වන්න කටයුතු කරන. මෙන්න මේ ගති ලක්ෂණය යම් කෙනෙක් ලග තිබුනා නම් අන්න ඒ පුද්ගලයෝ බොහෝ අයගේ යහපත වෙනුවෙන් අයුක්තියට අසාධාරණයට පහර ගහලා (හැබැයි ලෞකිකයි) ඒ ලැබුනු පිනෙන් ගිහිල්ලා උපදිනවා ලෝක පාලක දෙවි දේවතාවන් හැටියට.

සසර ගමනේදී අපි අනුන්ට හෙන ගෙඩි දුන්නානම්, දුක් ගිනි දුන්නානම් ඒ පුද්ගලයාට දුක් ගිනි දුන්න එකේ විපාකයක් වශයෙන් ඇදිලා එනවා අනුන්ගෙන් ආධාරයක්, උපකාරයක් නොලැබෙන, දුක් කරදර ඇතිවෙන පරිසර මානසිකත්වයක් ගොඩ නැගෙන්න හේතු වෙන පරිසරයක්. ඒ අවස්ථා වල ඒ සදහා කටයුතු කරන්න ඉන්න ලෝක පාලක දේවතාවන්ට උදව් කරන්න හිතෙන්නේ නැහැ. ඒක හරියට අපිට හැම හිඟන මනුස්සයෙකුටම උපකාර කරන්න හිතෙන්නේ නැහැ වගේ දෙයක්.

මේක පැහැදිලි කර ගන්න අපි බලමු සෙනසුරු ලබපු වෙලාවට ගොඩක් අයට කරදර එන්නෙ කොහොමද කියලා. අපි ලෝකයාට කරපු අවැඩ, අසාධාරන පලිසන් දෙන වෙලාවට කියනවා සෙනසුරු අපල වෙනවා කියලා. අනුන්ට ඊරිසියා කරන, වෛර කරන හිංගි,හිංසා කරන, නීච කරන වැඩ පිලිවෙලක් කරගෙන යනවා නම් අපි ලඟ පරිසරයක් හැදිලා එනවා අපි පෙර කරපු එකේ විපකය ඇදිලා එන්න (හරියට ඉහත කිව්ව වී ඇටය පැල කරන්න අවශ්‍ය පරිසරය වගේ). ඕකට කියනවා අනන්තර සමනන්තර ප්‍රත්‍ය ක්‍රමය කියලා. මෙන්න මේ වෙලාව වෙන කොට තමයි අර ග්‍රහ දේවතාවන්ටත් අහු වෙන්නේ ඔය කොටස. ඉතින් අපි දැනුත් ඊරිසියා, වෛර, ක්‍රෝධ කරන ගමන් ග්‍රහ දේවතාවන්ටත් පූජා වට්ටියක් දීලා සැනසිල්ලක් බලපොරොත්තු වෙනවා. අපි දකින්න ඕනේ ග්‍රහ දේවතාවන් සතුටු වෙන්නේ කොහොමද කියලා. ග්‍රහ දේවතාවන් පෙර මනුෂ්‍යයන් වෙලා ඉන්න කලේ සතුටු වුනේ අනුන්ට අයහපතක් නොකරනවා නම්. එහෙනම් අදත් ඒ පුද්ගයන්ගෙ තියෙන ගති ලක්ෂනය වෙන්න ඕනෙ ඒක නේද.

ඒ වගේම ජෝතිෂ්‍යයේ මෙහෙම කියලා තියෙනව “පංච දුෂ්චරිතයෙන් වැලකෙන්නන්ට ග්‍රහයෝ අපල නොකෙරෙති”.

ඉතින් මේ ග්‍රහ අපල නැති කර ගන්නා ආකාරය ඊලඟ පෝස්ට් එකෙන් විස්තර කරන්නම්.

මෙම ලිපියට ඔබ කැමති නම්, අනෙක් අයටත් කියන්න

බෝධි පූජාවෙන් ප්‍රතිඵලයක් ලැබෙන්නේ කොහොමද

ජය ශ්‍රී මහ බෝධියඅපි මුලින්ම දකින්න ඕනේ ලෝකයේ යම් පුද්ගලයෙක් පිනක් හෝ පවක් කලොත් ඒකේ විපාකය බුක්ති විදින්න වෙන වෙලාවට ඒක ලැබෙන්නේ කොහොමද කියලා. අපි කරපු පින් හෝ පව් වල ප්‍රතිඵලයන් ලැබෙන්නේ මේ ඇස, කන, දිව, නාසය, ශරිරය, මනස කියන ඉන්ද්‍රිය හයට බාහිර ලෝකයෙන් එන රූප, ශබ්ද, ගන්ද, රස, ස්පර්ෂ, ධර්ම කියන අරමුනු තුලිනුයි. ඒ තුලින් ගොඩ නැගෙන මානසිකත්වයක් තුලට සැප හෝ දුක හෝ මධ්‍යස්ථ භාවය හෝ තීක්ෂණ නුවන හෝ යමක් තේරුම් ගැනිමට උපකාරිවන ප්‍රඥාව ආදි මේ සියල්ලම ලැබෙන්නට හේතුවෙනවා. මෙන්න මේකට අවශය සියලුම පින් හෝ පව් ගුණාංගයන් බලවත් වෙනතුරු ඒක සිද්ධකරපු කෙනාට නිරායාසයෙන් ඒවා ඇදලා එනවා. ඒක ඵල දෙන්න අවශ්‍ය සියලු පරිසරය සකස් වු විට එය පලිසන් දෙනවා. ඒකට හේතුව කර්ම ශක්තියේ මෙහෙය විමෙන් අවශ්‍ය කාරනය හරියට සකස් කරලා තියෙන නිසා.

එතකොට මේ ලෝක සත්වයින්ගේ හිත සුව පිනිස අසංඛ කල්ප ලක්ෂ ගනන් පෙරුම් පුරා ගෙන බුද්ධත්වය සදහා එන බෝසතුන් වහන්සේලාගෙන් මතුවෙන අප්‍රමාන පුන්‍ය ශක්තිය උපරිම වන අවස්තාව තමයි ලොව්තුරා බුද්ධත්වය කියන්නේ. එතකොට ඒ අප්‍රමාන පින් ඵලය ලැබිමට අවශ්‍ය සියල්ල ලෝකයේ සහජාතව හට ගන්නවා. ඒ සියල්ලම අර කර්ම ශක්තියේ ඵලයෙනුයි සිද්ද වෙන්නෙ. ඒකට හේතුව ඒ පාරමි ශක්තිය සෑහෙන බලවත් එකක් විමයි. ලොව්තුරා බුද්ධත්වයට අවශය කරන කාරනා හතක් (සප්ත සහජාත වස්තු) උන් වහන්සේ ලෝකයේ පහල වන විටම හට ගන්නවා. ඉන් එකක් තමයි ජය ශ්‍රී මහ බෝධිය. ලොව්තුරා බුද්ධත්වය සදහා අවශ්‍ය වන්නා වු ශක්ති විශේෂ සියල්ල පිට කරන්න පුලුවන් වු රුක්ෂයක් වෙනවා මේ පරමිතා ශක්තියෙන් හට ගන්නා වු ජය ශ්‍රී මහා බෝධිය. ලෝකයේ වෙන කිසිම රුක්ෂයක් හා සමාන කරන්න බැරි ශක්තියක් මෙහි සහජාතව හට ගන්නවා. ලොව්තුරා බුද්ධත්වයට පත්වන්න යන මොහොතේදි අවශ්‍ය මහා ප්‍රඥාව වඩන්න අවශ්‍ය වෙන මානසිකත්වය පවත්වාගෙන යන්න, අවශ්‍ය සියලුම ශක්ති විශේෂ කිරන වශයෙන් ලබා දෙන්න පුලුවන් රුක්ෂයක් වන්නෙ ජය ශ්‍රී මහ බෝධියයි. ජය ශ්‍රී මහ බෝධිය ලග නැතිව, මේ ලෝකයේ වෙන කිසිම තැනක හෝ වෙන කිසිම රුක්ෂයක් ලග හෝ ලොව්තුරා බුද්ධත්වයට පත් වෙන්නත් බැහැ.

එහෙනම් ඒ ජය ශ්‍රී මහ බොධීන් වහන්සේ යම් තාක් කල් පවතිනවද, මාර බල පරාජ කිරීමේ මහා පාරමී බලමහිමයක් පුණය ශක්තිය වශයෙන් ඒ තාක් කල් ලැබෙනවා. මාර පාක්ෂික බලවේගයකට ඒ බලවේගය ඉදිරියේ කවදාවත් නැගී සිටින්න බැහැ. එහෙනම් ජය ශ්‍රී මහා බොධීන් වනසේගේ ශක්තිය බුදුරජාණන් වන්සේට පමණක් නොවෙයි, උන්වහන්සේ මේ අප්‍රමාණ පාරමිතා දම් පිරුවේ ලෝක අනුකම්පාවෙන්, ඉතින් ඒ හේතුවෙන් මේ පාරමී ශක්තිය අප්‍රමාණ ලෝක සත්වයින්ටත් මේ ශාසනයේ භික්ෂු, භික්ෂුණී, උපාසක, උපාසිකා කියන සිව් පිරිසටත් ආර්ය මාර්ග වඩන විට ඇති වන නානවිධ බාධක මෙන්ම ඇතිවෙන්නා වූ මාරපාක්‍ෂික බාධක දුරු කරන ආශිර්වාද ශක්තියක් ජය ශ්‍රී මහා බෝධීන් වහන්සේගෙන් ලැබෙනවා. කොච්චර ඈතක හිටියත් ඒ ශක්තිය විහිදිලා යනවා. මෙන්න මේ සම්බන්ධතාවය නිසා ජය ශ්‍රී මහා බොධීන් වනසේගෙන් ලෝකයාට ලැබෙන අසීමිත වටිනාකම සීමා කරන්න බෑ. ජය ශ්‍රී මහා බොධීන් වහන්සේගෙ ඵල රුව බෝධිය හෝ අංකුර බෝධිය යන සියල්ලටත් යම් සම්බන්ධතාවයක් තියෙනවා.

මෙන්න මේ කාරණාව තේරුම් ගන්න බැරි භෞතිකවාදි මෝඩ පුද්ගලයෝ ගහක් අල්ලගෙන වදිනවා කියන්නත් පුලුවන්. නමුත් අපිට නියම ශාන්තියක් ලබා ගන්න නිකන් ගස් වටේ ගිහින් හරියන්නෙත් නැහැ. අපගේත් ඒ ගුනයන් යම් ප්‍රමානයක් හෝ තියෙන්නට ඕනේ.

අපි දැන් බලමු මේ බෝධි පුජාවෙන් සෙතක් සැලසෙන්නේ කොහොමද කියලා. අපි උපමාවක් අරගෙන බලමු, Computer එකකට හිතක් තියෙනවද? ඒකට හිතක් නැති වුනත් අවශ්‍ය කරන දත්තයන් ගැබ් කර අවශ්‍ය වෙලාවට ඒකෙන් ප්‍රතිචාර ලබා ගන්න පුලුවන්. බෝධීන් වහන්සේ කියන්නේ බුදුරජාණන් වහන්සේ පාරමිතා පූර්ණ කරපු හේතූන්ගෙන් හට ගත්ත දත්තයන් කවපු මහා Computer එකක්. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ පාරමිතා ගුනයේ ස්භාවය නම්, යම් කිසි කෙනෙක් මාගෙන් පිලිසරණක් බලා පොරොත්තු වුනොත් ඒ පිලිසරණ ලබා දෙන්න ක්‍රියා කරනවා කියන එකයි. යම් කෙනෙක් යහපත් ගුණ ධර්මයෙන් යුක්තව ඒ ආශිර්වාදය ලබා ගන්න ගියොත් Computer එකෙන් දත්තයන් ලබා ගන්නවා වගේ ඒ ශාන්තිය ලබා ගන්න පුළුවන්. බලාපොරොත්තු වෙච්ච නැති කෙනාට ආශිර්වාදය ලැබෙන්නේ නැහැ, ලබන්න හේතු නැති නිසා.

ඉතින් බුදුරජාණන් වහන්සේගේ අප්‍රමාණ ගුණ සිහි කරලා, බෝධීන් වහන්සේට කළගුණ සැලකීම් වශයෙන් කරන වන්දනා මාන, පූජා සත්කාර, ජලය වත්කිරීම් ආදිය චිත්තප්‍රසාදයෙන් සිදු කිරීමෙන් මහත් ශාන්තියක් ලබාගන්න පුළුවන්.

දැන් යම් කෙනෙකුට ප්‍රශ්නයක් ඇති වුනොත් කොහොමද අපි නිවැරදි බෝධි පූජාවක් කරන්නෙ කියලා. ඒ ගැන දැන ගන්න මේ වටිනා ධර්ම දේශණයට සවන් දෙන්න.

මෙම ලිපියට ඔබ කැමති නම්, අනෙක් අයටත් කියන්න